,,ვიბადებით, რომ გარდავიცვალოთ…“ - მზია წულუკიძე

,,ვიბადებით, რომ გარდავიცვალოთ…გუშინ ეს ფრაზა შემთხვევით მოვისმინე ჩემი ფეის მეგობრის ვიდეოში და მას შემდეგ აღარ მასვენებს. თითქოს მარტივი სიტყვებია, ყველასთვის ცნობილი ჭეშმარიტება, მაგრამ როცა ღრმად ჩაუფიქრდები, მიხვდები, რომ მთელი ჩვენი ცხოვრება ამ ერთ წინადადებაში ეტევა." - წერს ემიგრანტი, მწერალი მზია წულუკიძე თავის სოციალურ გვერდზე.

ვიბადებით, რომ გარდავიცვალოთ. ამაზე უფრო სამართლიანი კანონი სამყაროს არ შეუქმნია. მდიდარიც იმავე გზას გადის, რასაც ღარიბი, ძლიერიც იმავეს ხვდება, რასაც სუსტი. არავინ ვიცით, რამდენ ხანს გაგვყვება ეს გზა, მაგრამ ყველამ ზუსტად ვიცით, სად მთავრდება. და მაინც, რა უცნაური არსებები ვართ ადამიანები. ვიცით, რომ ერთხელ ყველაფერი დასრულდება, მაგრამ მაინც ვაშენებთ სახლებს, ვრგავთ ხეებს, ვწერთ წიგნებს, ვაჩენთ შვილებს, ვოცნებობთ მომავალზე. თითქოს ჩვენი სული უარს ამბობს სიკვდილის არსებობის მიღებაზე. თითქოს ყოველ ახალ დილას საკუთარ თავს ვეუბნებით, რომ ჯერ კიდევ გვაქვს დრო.

ალბათ სწორედ ეს არის ცხოვრების ყველაზე დიდი საიდუმლო. არა ის, რომ მოვკვდებით, არამედ ის, რომ ამის ცოდნის მიუხედავად, მაინც ვაგრძელებთ ცხოვრებას.

რამდენ დროს ვკარგავთ წყენაზე, გაბრაზებაზე, ერთმანეთის განსჯაზე. რამდენჯერ გვიფიქრია, რომ ხვალ დავურეკავთ საყვარელ ადამიანს, ხვალ ვუთხრათ, რომ გვიყვარს, ხვალ მოვეფეროთ, ხვალ შევურიგდეთ. თითქოს ხვალ გარანტირებულად გველოდება. სინამდვილეში კი ცხოვრება არც გუშინდელია და არც ხვალინდელი, მხოლოდ დღევანდელია.

შესაძლოა, სწორედ ამიტომ უნდა გვახსოვდეს, რომ ჩვენ აქ დროებით ვართ. არა იმისთვის, რომ შეგვეშინდეს, არამედ იმისთვის, რომ უფრო მეტად შევიყვაროთ. უფრო ხშირად ჩავეხუტოთ შვილებს. უფრო ნაკლებად ვიკამათოთ უაზრობებზე. უფრო თამამად ვთქვათ მადლობა, ბოდიში და მიყვარხარ.

როდესაც ადამიანი აცნობიერებს, რომ მისი დღეები დათვლილია, უცებ ბევრი რამ კარგავს მნიშვნელობას. სხვისი შური, სხვისი აზრი, ყველა წვრილმანი, ტექნიკა ყველაფერი უფერულდება. რჩება მხოლოდ ის, რაც მართლა ღირებულია: ადამიანები, მოგონებები, სიყვარული და ის კვალი, რომელსაც სხვების გულებში ვტოვებთ.

ვიბადებით, რომ გარდავიცვალოთ მაგრამ, სიკვდილი ჩვენი ცხოვრების აზრი არ არის. ის მხოლოდ ბოლო წერტილია. აზრი იმ სიტყვებშია, რომლებსაც ვამბობთ, იმ ხელებშია, რომლებსაც ვუჭერთ, იმ ცრემლებშია, რომლებსაც ვწმენდთ და იმ სიყვარულშია, რომელსაც ვჩუქნით.

ბოლოს ხომ არავინ გვკითხავს, რამდენი ფული გვქონდა, რამდენი ნივთი შევაგროვეთ ან რამდენი ადამიანი გვიცნობდა. დარჩება მხოლოდ ერთი კითხვა: ვიცხოვრეთ კი ისე, რომ ჩვენი არსებობა ვიღაცისთვის სინათლე ყოფილიყო?

და იქნებ სწორედ ამიტომ ვიბადებით არა მხოლოდ იმისთვის, რომ ერთხელ გარდავიცვალოთ, არამედ იმისთვის, რომ ამ მოკლე გზაზე, სიცოცხლის ფასი ვისწავლოთ,რადგან სიკვდილი ყველასთვის ერთნაირია, მაგრამ ცხოვრება, ეს ის ისტორიაა, რომელსაც თითოეული ჩვენგანი თავად წერს.

ზოგჯერ ერთი უბრალო ფრაზა საკმარისია, რომ საკუთარ ცხოვრებას სრულიად სხვა თვალით შეხედო.

„ვიბადებით, რომ გარდავიცვალოთ...“ — ეს სიტყვები მხოლოდ გარდაუვალ ჭეშმარიტებას არ გვახსენებს, გახსოვდეთ, რომ ყოველი დღე უფლის საჩუქარია.