,,არავის უთხრა, რომ დავბრუნდი..."

როცა თბილისი დავტოვე და ემიგრაციაში წავედი, ყველას ვუთხარი, რომ „დროებით“ იყო. სინამდვილეში ვიცოდი, რომ დიდხანს დავრჩებოდი.

პირველი წელი ყველაზე მძიმე იყო — მუშაობა დღეში 12-14 საათი, მარტოობა, და მუდმივი განცდა, რომ თითქოს არც იქ ვიყავი და არც აქ.

დედას ყოველ კვირას ვურეკავდი და ვეუბნებოდი, რომ ყველაფერი კარგად იყო. სინამდვილეში ხშირად ვტიროდი სამზარეულოში, როცა არავინ მიყურებდა.

სამი წლის შემდეგ სახლში დავბრუნდი. არავის ვუთხარი წინასწარ — მინდოდა სიურპრიზი.

როცა კარზე დავაკაკუნე, დედამ კარი გააღო და რამდენიმე წამი უბრალოდ მიყურებდა. მერე ხმა ვერ ამოიღო, მხოლოდ ხელი მომკიდა.

იმ საღამოს მივხვდი, რომ ყველაზე რთული გზა არა წასვლაა, არამედ დაბრუნება — როცა ხვდები, რამდენი დრო დაკარგე და რამდენი რამ შეიცვალა...

მიმართვა მკითხველს
პირადი წერილები რედაქციას:

თუ გაქვთ სურვილი გააზიაროთ თქვენი პირადი ისტორია, გამოცდილება ან პრობლემა, შეგიძლიათ მოგვწეროთ ანონიმურად. თქვენი წერილები გამოქვეყნდება მხოლოდ თქვენი თანხმობითა და კონფიდენციალობის სრული დაცვით.

ჩვენთვის მნიშვნელოვანია გულწრფელი ისტორიები, რომლებიც სხვებსაც შეიძლება დაეხმაროს.

წერილები შეგიძლიათ გამოგზავნოთ რედაქციის მისამართზე ან ელექტრონულ
ფოსტაზე: narrativesautographs@gmail.com

გმადლობთ ნდობისთვის,
Narratives.Ge-ს გუნდი გისურვებთ წარმატებებს!